1. lars von trier hər gün andrey tarkovskinin " зеркало" (" the mirror") filmini izləyirsə, mən də hər gün zeki demirkubuzun "bekleme odası"nı izləyirəm... yaxşı, hər gün yox, amma 2-3 aydan bir izləyirəm, təqribən. bir də ki, mənim bir film barədə bu cür dəyərləndirməni ifadə etməyim trierinki qədər önəmli deyil, yəqin.

2003-cü ildə fyodor dostoyevskinin xatirəsinə çəkilib "bekleme odası". "cinayət və cəza"dan ilhamlanaraq çəkilməsi planlaşdırılan bir ssenari, bezgin və həyatını ironik bir oyuna çevirmiş, postmodernist bir rejissor və onun münasibətləri qırılma nöqtəsini keçən həyat yoldaşı, müvəqqəti raskolnikov adı verilən obrazı canlandıracaq avara, oğru, dar çərçivələrdən həyata baxan bir gənc və rejissora qibtə edən, daim yanında olmağa çalışan köməkçi bir qız və onun sevgilisi var filmdə. hər biri də mükəmməl işlənmiş xarakterlərdir.
rejissor ahmet rolunda zeki demirkubuzun özü, köməkçisi elif obrazında isə həyat yoldaşı nurhayat kavrakdır. bundan başqa, ufuk bayraktar və serdar orçin kimi əjdahalardan ibarət aktyor heyyətinə məxsusdur film.
yuxarıda tarkovskini haşiyədə saxlamağım əbəs deyildi. ümumilikdə bir tarkovski əhvalı duyulur "bekleme odası"nda. amma bu əhval, eyni motiv və ya texnika ilə ötürülmür, zeki demirkubuzun özü başqa aləmdir.
bunu da gətirib nuri bilge ceylana calayım. bu filmə qədər mən də zeki demirkubuz - nuri bilge ceylan qarşılaşdırması edənlərdən olmuşam. həm də ikinci tərəfin üstünlüyü ilə nəticələndirmişəm bu qarşılaşdırmanı. türkiyədə rejissor deyəndə ağıla gələn ilk iki nəfər bunlardır, çünki. sonra nə oldu?... reha erdemlə tanış oldum. yaxşı, zarafat elədim, sonra bu müqayisənin nə qədər mənasız oldğunun fərqinə vardım. indi də hər 2-3 aydan bir bekleme odasını böyük zövqlə izləyirəm.

qeyd: gülnar, bu qarşılaşdırma belə qurtardı. day bu mövzuda zəhləni tökməyəcəm.